Logo ORIENSRouw is een vingerafdruk van verdriet. Manu Keirse.

De manier waarop mensen kunnen omgaan met een verlies ervaring is heel persoonlijk. Verlies is er in vele vormen, bijvoorbeeld verlies van een dierbare, van een zwangerschap, door een scheiding, door een verhuizing, van gezondheid, van werk en van toekomstbeeld.

Soms is het wenselijk dat er op het pad in het land van rouw, iemand met je oploopt. Om je te begeleiden daar waar nodig is, of om met oprechte aandacht te luisteren naar jouw persoonlijke verhaal.

Riet Fiddelaers-Jaspers schrijft in een artikel van 28-07-2014 in de Volkskrant:
“Afval verwerk je, rouw niet.” Rouw gaat niet over, het wordt een deel van je levensverhaal, een hoofdstuk dat je er niet bij had willen hebben en er toch onlosmakelijk bij is gaan horen. Rouwen heeft te maken met gehecht zijn aan iemand of iets, van iemand of iets houden. Die liefde gaat niet over door de dood of het verliezen. Over liefde kom je niet heen, dus over rouw ook niet.

Verwerken is ook een woord dat de lading niet dekt. Het enige dat je in de loop van de tijd kunt doen met verlies is verweven in je leven. Rouw blijft dus bij je, als een deel van jouw persoonlijke levensgeschiedenis en gaat niet over. Dit betekent overigens niet dat alle nabestaanden hun leven lang ongelukkig blijven.”

Het bovenstaande heb ik, Ella Wielemaker-de Hamer, zelf ervaren en ervaar ik nog steeds. Zo wil ik met u oplopen op het pad in het land van rouw, door samen uw levensgeschiedenis aan te kijken.

Mijn persoonlijke ervaringen en datgene wat ik heb mogen leren, zet ik met liefde en affiniteit in tijdens mijn begeleidingswerk. Zodat ik met een open hart en met respect u kan begeleiden.